Ο Κήπος του Προφήτη 10

Μη λέτε " Βρήκα την αλήθεια " αλλά να λέτε, " Βρήκα μιαν αλήθεια ".

Χαλίλ Γκιμπράν

-O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη

Ο Κήπος του Προφήτη 9

Και τότε η Αλμήτρα είπε , μίλησέ μας για την Αγάπη . 
Κι `εκείνος είπε με μεγάλη φωνή :
"Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, 

Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. 
Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, 
μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.

Ο Κήπος του Προφήτη 8

Nα λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο

πίστη κι άδειο από θρησκεία.

Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο

που δεν το έχει υφάνει, που τρώει ψωμί που

δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν

έχει τρέξει από το πατητήρι του.

Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο

άνθρωπο ήρωα, και βλέπει το λαμπροφορεμενο

κατακτητή γενναιόδωρο.

Ο Κήπος του Προφήτη 7

Η αγάπη περνάει δίπλα μας ,ντυμένη στην γλυκύτητα. 

Μα εμείς φεύγουμε φοβισμένοι μακριά της ή κρυβόμαστε στο σκοτάδι . 

Ή αλλιώς την καταδιώκουμε, για ν` αμαρτήσουμε στ` όνομά της....

Χαλίλ Γκιμπράν

-O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη

Ο Κήπος του Προφήτη 6

Μη λέτε " Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής " ,αλλά να λέτε " συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου " . Γιατί η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή ,ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι .

Η ψυχή ξεδιπλώνεται όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα .

Χαλίλ Γκιμπράν

-O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη

Ο Κήπος του Προφήτη 5

Μια γυναίκα μίλησε και είπε : "Μίλησέ μας για τον ΠΟΝΟ" .

Κι εκείνος αποκρίθηκε:"  Ο πόνος σας είναι

το σπάσιμο του όστρακου που περικλείει τη γνώση σας. 

Όπως το τσόφλι του καρπού ,για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου , έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο . 
Κι αν θα μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας ,ο πόνος δεν θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από την χαρά σας."

Χαλίλ Γκιμπράν

-O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη

Ο Κήπος του Προφήτη 4

 Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται δια μέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μία στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι στις ψυχές τους

αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί το δρόμο του χθες.

Χαλίλ Γκιμπράν

-O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη

Ο Κήπος του Προφήτη 3

Πολλές φορές σε άκουσα να μιλάς για κάποιον που διέπραξε αδίκημα ωσάν αυτός να μην ήταν ένας από όλους σας, αλλά ένας ξένος για σας ένα παρείσακτος στον κόσμο σας.

Εγώ όμως σας λέω ότι όπως ο άγιος και ο δίκαιος δεν μπορει να υψωθεί πάνω από το πιο ψηλό σημείο που βρίσκετε σε καθένα από σας, έτσι και ο πονηρός και ο αδύνατος δεν μπορούν να πέσουν πιο χαμηλά από το χαμηλότερο σημείο που βρίσκεται πάλι μέσα στον καθένα σας.

Και όπως το ένα μόνο φύλλο δεν κιτρινίζει παρά με την βουβή γνώση όλου του δέντρου, έστι και ο παραβάτης δεν μπορεί να κάνει αδίκημα χωρίς την κρυφή θέληση όλων σας.

Σα μια πομπή βαδίζετε όλοι μαζί προς τον θεικό σας εαυτό.

Εσείς είστε ο δρόμος και οι οδοιπόροι. Και όταν κάποιος από σας πέφτει, το πέσιμο του είναι για κείνους που ακολουθούν, μια προφύλαξη ενάντια στην πέτρα όπου μπορούν να σκουντουφλήσουν. Ναι. Και το πέσιμο του είναι και απ'αυτούς που είναι μπροστά του, που, μ'όλο που είχαν πιο γρήγορο και πιο σίγουρο βήμα, ωστόσο δεν έβγαλαν το πέτρινο εμπόδιο από τον δρόμο.

Χαλίλ Γκιμπράν

Ο Κήπος του Προφήτη 2

AND one said: “Speak to us of that which is moving in your own heart even now.” 

And he looked upon that one, and there was in his voice a sound like a star singing, and he said: “In your waking dream, when you are hushed and listening to your deeper self, your thoughts, like snow- flakes, fall and flutter and garment all the sounds of your spaces with white silence. 

Ο Κήπος του Προφήτη 1

AND on a morning as they walked in the Garden, there appeared before the gate a woman, and it was Karima, she whom Almustafa had loved even as a sister in his boyhood. And she stood without, asking nothing, nor knocking with her hand upon the gate, but only gazing with longing and sadness into the Garden. 

And Almustafa saw the desire upon her eyelids, and with swift steps he came to the wall and the gate and opened unto her, and she came in and was made welcome.