Χαμένο στο τίποτε και στο πουθενά ένα μικρό χωριό κάπου στα ψηλά της Βόρειας Ελλάδας, έγινε σπίτι και Πατρίδα των δικών μας, όταν έφθασαν στην Ελλάδα από τον Πόντο και η φθίση τους θέριζε στα βαλτοτόπια της Καλαμαριάς.

Μαθημένοι στην ελευθερία που δίδει η απομόνωση των ψηλών βουνών και αγρασμένοι από την ίδια την φύση βρήκαν στην Κορυφή κάτι από τα εκεί χωριά τους και δίοδο να ξεφύγουν από τις αρρώστιες των παραλίων.

Έχτισαν τα πρώτα προσφυγικά σπίτια, κόνεψαν ζώα κατά πως ήξεραν κι άρχισαν να δουλεύουν την στέρφα γη. Τα χρόνια πέρασαν με τον κόπο και τον ιδρώτα τους σημάδι πάνω τους . Φτώχεια της προσφυγιάς, Αλβανικό μέτωπο, Κατοχή, Εμφύλιος...Μια ζωή στον κατατρεγμό...Άγρια και πονεμένη γενιά άφησαν την σφραγίδα τους στον τόπο που επέλεξαν δεύτερη Πατρίδα και ο τόπος σφράγισε με τη σειρά του, το ριζικό τους.

Έχουν περάσει πια χρόνια πολλά από τότε που ακούστηκε λύρα φερμένη από τη Μαύρη θάλασσα να παίζει σε κάποιο από τα σπίτια του χωριού. Οι Πρώτοι έφυγαν...

Εμείς που μείναμε στη σειρά τους, στεκόμαστε μετέωροι στο Χθες του αίματος μας και στο σήμερα που βιώνουμε ως πραγματικότητα. Μάθαμε μέσα από την επαφή με το μικρό χωριό μας να σεβόμαστε εκείνο το κομμάτι μέσα μας που μοιάζει ξένο και μακρυνό όταν διάγουμε τους αστικούς καθημερινούς βίους μας, μα που ναι τόσο αληθινό τελικά όσο η ζεστή αγκαλιά της γιαγιά τα βράδυα που ο αέρας λυσσομανά πάνω στα ξύλινα παραθυρόφυλλα τρομάζοντας την παιδική μας ψυχή...

Λένα Σαββίδου

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Ο Κήπος του Προφήτη 8



Nα λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο
πίστη κι άδειο από θρησκεία.
Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο
που δεν το έχει υφάνει, που τρώει ψωμί που
δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν
έχει τρέξει από το πατητήρι του.
Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο
άνθρωπο ήρωα, και βλέπει το λαμπροφορεμενο
κατακτητή γενναιόδωρο.
Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το
πάθος στ’ όνειρό του, κι ωστόσο γίνεται σκλάβος
του στον ξύπνιο του.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη
φωνή του παρά μόνο σα βρίσκεται σε κηδεία.
δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σα βρίσκεται
μέσα στ’ αρχαία μνημεία του, και δεν ξεσηκώνεται
παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται
ανάμεσα στο σπαθί και στην πέτρα.
Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης
του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του ταχυδακτυ-
λουργός, και η τέχνη του, τέχνη μπαλώματος
και μιμικής.
Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον
καινούργιο κυβερνήτη του με σαλπίσματα και
τον αποχαιρετά με γιουχαίσματα, για να καλοσωρισει
και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα
Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του
είναι βουβοί από τα χρόνια και που οι δυνατοί
του άντρες ακόμα στην κούνια.
Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο
σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί
τον εαυτό του ένα έθνος

Xαλίλ Γκιμπράν
“O Κήπος του Προφήτη” 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου